| Πέρασε ένας χρόνος χωρίς το Νίκο |
 |
 |
 |
|
Γράφει για το διεθνή μετρ του σκακιού, ο δικηγόρος Κώστας Ε. Πετρόπουλος «Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τον πρόωρο χαμό μιας πολύ έντονης προσωπικότητας, ενός αφοσιωμένου εργάτη στο χώρο του πνευματικού αθλήματος του σκακιού, του πατρινού μετρ Νίκου Καραπάνου.
Προσωπικά, θεωρώ ότι απώλεσα, ένα παιδί μου, έναν μαθητή μου , αργότερα έναν συμπαίκτη μου, και τέλος, έναν δάσκαλο, και γενικά έναν καλό φίλο στη ζωή.
Είμαι τόσο συγκινημένος που δεν θέλω να πιστέψω, ότι ο Νίκος έφυγε από κοντά μας. Θεωρώ ότι ο Νίκος ζει και κάποια στιγμή, θα παρέμβει στη σκακιέρα μας, να μας δείξει κάποια δική του προσωπική ανάλυση στη θέση, ή κάποιον κεραυνοβόλο συνδυασμό- ματ που μας έχει διαφύγει.
Θυμάμαι τον Νίκο, για πρώτη φορά γύρω στα τέλη του ‘70 αρχές του ‘80, μικρό παιδί με κοντά παντελονάκια, όταν γράφτηκε με δελτίο στο Φυσιολατρικό Σύνδεσμο Πατρών, να τον φέρνουν εκεί, στις προπονήσεις σι γονείς του, ο Στάθης και η Ελπίδα.
Με εξέπληξε η σοβαρότητά του, παρά το νεαρόν της ηλικίας του, η αρχοντική του ευγένεια και ο ζήλος του για μάθηση, αλλά πρωτίστως η καθαρότητα και το βάθος της σκέψεώς του, και ο άψογος χαρακτήρας του, δείγμα υποδειγματικής ανατροφής από τον Στάθη και την Ελπίδα Καραπάνου, τους γονείς του. Ήταν τόσο ενθουσιώδης με το σκάκι, ο μικρός μας Νίκος, μαθητής γυμνασίου τότε, που δεν ήξερες αν έπρεπε να τον φρενάρεις λιγουλάκι, ή να τα δώσεις όλα μαζί του. Δεν είχε όρια η αγάπη του για το σκάκι. Δεν έμενε μόνο στις εμπειρίες του από τα μαθήματα και τις προπονήσεις και τους φιλικούς και επίσημους διασυλλογικούς αγώνες με τα χρώματα του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών, αλλά ο Νίκος εφοδιάστηκε με βιβλία θεωρίας για κάθε στάδιο της παρτίδας ιδίως ανοίγματα και φινάλε. Το μέσον της παρτίδας, που τον ενδιέφερε ιδιαίτερα, άρχισε, και συνέχισε να το διδάσκεται σε όλη του τη ζωή από τα βιβλία με τις καλύτερες παρτίδες Παγκόσμιων πρωταθλητών (παραδείγματος Χάριν του Φίσσερ, του Κάριτοβ, του Ταλ, και των Πετροσιάν, Αλιέχιν, Μποτβίννικ, Καπαμπλάνκα, και τέλος, των νεότερων παγκόσμιων πρωταθλητών Κασπάροφ, Κράμνικ, Ανάντ, Τοπάλοβ), και όλων γενικά των ισχυρών Γκρανμετρ της εποχής μας (όπως Κορτσνόι, Λάρσεν, Πόρπς, Ρεσέβοκι, κ.λπ., έως τους πολύ σύγχρονους μεγάλους Γκραντμέτρ). Ο Νίκος, ρουφούσε τη σκακιστική γνώση και θεωρία, από κάθε πηγή, στην αρχή από τα βιβλία μπεστ σέλερ του σκακιστικού γίγνεσθαι, από τα περιοδικάINFORMATOR, NEW IN CHESS , και στο τέλος, από τα κομπιούτερς και τις αγαπημένες DATABASES, όπως επίσης και από το Ιντερνετ.
Είχε αυτό που λέμε, σκακιστική κουλτούρα. Στον αγωνιστικό τομέα, ο Νίκος, ανέδειξε ένα πολυσύνθετο ταλέντο, γενικά σε όλους τους τομείς του αγωνιστικού σκακιού (τόσο στη στρατηγική, όσο και στην τακτική. Η πρόοδος που υπήρξε ραγδαία.
Ως παίκτης του αγωνιστικού σκακιού ήταν πολύ μαχητικός (αντιπαθούσε τις ισοπαλίες), ήταν λάτρης των θυσιών, ήταν μεθοδικός στα φινάλε, και άριστος χειριστής του χρονομέτρου. Σαν νέος, σαν έφηβος, πρωταγωνιστούσε σε όλα τα τελικά Ελλάδος Νέων, και έφθασε από τις πολλές επιτυχίες του, να γίνει μέλος της Εθνικής Ελλάδος, υπερασπιζόμενος τα εθνικά χρώματα της Χώρας μας, σε διεθνές επίπεδο, με μεγάλες επιτυχίες. Γρήγορα η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Έφυγε από τα στενά πατρινά όρια, αλλά και από τα τοπικά στέκια.
Μετείχε ακόμα, με πολλές επιτυχίες, και σε πολλά πρωταθλήματα ανδρών, αλλά και σε αρκετά διεθνή τουρνουά, εντός και εκτός της Ελλάδος.
Χωρίς να κάνει ποτέ του, αυτό που λέμε «σπαστικό διάβασμα» και με ένα ρεπερτόριο συχνά δευτερευουσών βαριαντών στις βαλίτσες του, ήταν ο φόβος και ο τρόμος του καθενός Γκραντ μετρ, του καθενός πρωταγωνιστή σε κάθε τουρνουά, που έπαιζε, ιδίως αν έπεφτε σε στημένη ανάλυση του Νίκου... Έπαιζε σαν ίσος προς ίσον ακόμα και με Γκραντ μέτρ πρώτου μεγέθους όταν τους έβρισκε απέναντί του. Τα ονόματα ποτέ δεν τον πτοούσαν, αλλά αντιθέτως τον ντοπάριζαν. Κατά κάποιο τρόπο, ανέβαζε επίπεδο, ανέβαζε στροφές. Και τότε ήταν που έπαιζε ένα σκάκι, πραγματικά πολύ υψηλού επιπέδου... Ι
Γι’ αυτό σι παρτίδες του, αναδεικνύουν έναν εξαιρετικά προικισμένο και συγκροτημένο παίκτη, με υψηλά προσόντα και χαρίσματα, με υψηλό δείκτη ευφυΐας και με άριστη προετοιμασία. Χαιρόσουν να τον έχεις συμπαίκτη, να αναλύεις μαζί του, να παίζεις γρήγορες παρτίδες Μπλιτς, να διδάσκεσαι από τον Νίκο. Σαν χαρακτήρας, η επιτυχία ποτέ δεν τον χάλασε και ήταν ανέκαθεν ιδανικός για παρέα, παραμένοντας απλός, ταπεινός, φιλικός, αυθόρμητος, ευγενικός, σωστός αρχοντάνθρωπος και ποτέ του δεν δημιούργησε πρόβλημα σε κανέναν. Ιδιαίτερα μένει στη μνήμη όλων μας, το πνευματώδες χιούμορ του (χωρίς καμιά ειρωνεία),η μεγαλοπρεπής στάση του ακόμη και στους αντιπάλους, η παραδοσιακή γαλαντομία του. Γενικά ο Νίκος δεν είχε εχθρούς. Και ήταν πεντακάθαρος στις επιδιώξεις του.
Ποτέ του δεν μετείχε σε κομπίνες ή μικροπρέπειες και συναλλαγές για απόκτηση βαθμών ή τίτλων ή επάθλων ή θέσεων... αδιαφορούσε παντελώς για όλα αυτά. Ήταν ένας αθεράπευτα ιδεολόγος σκακιστής, που αδιαφορούσε τελείως για την ύλη, για το στενά εννοούμενο συμφέρον. Έχω γνωρίσει και διαβάσει για πολλούς που ισχυρίσθηκαν ότι... το σκάκι είναι η ζωή μου... Αλλά μου φαίνεται ότι αυτό ταιριάζει μόνο στην προσωπικότητα του Καραπάνου, διότι ο Νικόλας, ζούσε για το σκάκι, και μέσα από το σκάκι, που ήταν η αναπνοή του και το οξυγόνο του.
Ο Νίκος ήταν πάντα ένας από εμάς. Ο δικός μας άνθρωπος, που μέχρι το τέλος του ήξερε μόνον να αγωνιζόταν μέχρι τους βασιλιάδες... Ένας αγωνιστής, ένας ασυμβίβαστος μαχητής, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς να ζητάει ποτέ τίποτε, ένας άνθρωπος που πάντα έδινε, και δεν φύλαγε τίποτα για τον εαυτό του.
Τώρα, νιώθω, να με κοιτάζει από ‘κει πάνω στον παράδεισο, και να με παρατηρεί για το ότι λέω μόνο καλά λόγια γι’ αυτόν...
Καλά Νίκο, μην ανησυχείς παιδί μου, μην ανησυχείς αδερφέ μου...
Ξέρω ότι είχες το ελάττωμα να παραμελείς τον εαυτόν σου, και την υγεία σου, διότι δεν περίσσευε χρόνος από τις υποχρεώσεις σου στο σκάκι, που τώρα τελευταία πρόσθεσες και τη διδασκαλία και την διοργάνωση αγώνων, και την ανάδειξη νέων ταλέντων. Ξέρω ότι είχες κάνει και εσύ την... λάθος εκτίμηση, ότι ζούμε σε μια χώρα με πνευματικές παραδόσεις που αγαπάει και αξιοποιεί τους σκεπτόμενους ανθρώπους άρα και τον αθλητισμό, άρα και τους σκακιστές και το σκάκι, αλλά... διαψεύστηκες, και δεν μπορούσες μέχρι το τέλος να το πιστέψεις, γιατί ήσουν αθεράπευτα ιδεολόγος.
Ξέρω ακόμα ότι έκανες κι εσύ το... λάθος..., να δώσεις εμπιστοσύνη σε λάθος ανθρώπους, που πήραν μόνον από εσένα, και από το σκάκι γενικότερα, και δεν σου πρόσφεραν τίποτα, γιατί ποτέ δεν μπορούσες να ξεφύγεις από τη δικιά σου λογική, να προσφέρεις και μόνον να προσφέρεις!
Ξέρω ακόμα ότι έκανες το... λάθος, να ζεις σε μια κοινωνία, που αδιαφορεί για αξίες, για ηθική, για αρχές, για τιμιότητα, σε μια κοινωνία της σήψης και της παρακμής, που ποτέ δεν σε κατάλαβε, και δεν σε αξιοποίησε, όπως θα σου άξιζε, και αυτό, ασφαλώς θα ήταν το κρυφό παράπονό σου, και το κρυφό παράπονο των γονέων σου.
Για όλα αυτά τα... λάθη σου, Νίκο, παιδί μου, σε συγχωρούμε. Συγχώρα μας και συ εμάς που δεν σε καταλάβαμε -γιατί τόσο μυαλό είχαμε-, ή ακόμα και αν σε αδικήσαμε με τον τρόπο μας, γιατί εσύ Νίκο, ποτέ δε θα μας το έλεγες αυτό όσο ζούσες...
Δώσε τους χαιρετισμούς μας στον Στάθη μας, τον πατέρα σου, και συ όλους τους φίλους σκακιστές, εκεί στον παράδεισο. Προσευχήσου για μας Νίκο μου, και μην μας ξεχνάς παιδί μου, γιατί κι εμείς η σκακιστική οικογένεια της Ελλάδας είναι αδύνατο να σε ξεχάσουμε ποτέ...».
«ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» , 1-8-2010 σελίδα 4
|